Co czuje kobieta, która czeka na męża, brata lub syna z niewoli? Co najmniej jakieś wiadomości, przecież uznany jest jako zaginiony. Każdy przeżywa ten ból na swój sposób, większość całkowicie samotne. Trauma niejednoznacznej straty wciąż pozostaje mało poruszana w dyskursie wojny i jej skutków.
W międzyczasie ponad 70 tysięcy Ukraińców uznane za zaginionych, w tym około 8000 oficjalnie znajduje się w rosyjskiej niewoli (stan na czerwiec 2025 roku) według Ukrinform.
Ich bliscy od lat żyją w niepewności, między nadzieją a rozpaczą.
To doświadczenie stało się podstawą naszego nowego projektu z Luminance Production — „Niejednoznaczna strata to trauma”, realizowanego przy wsparciu Fundacji Askolda i Dira, administrowanego przez ISAR Ednannia w ramach projektu „Silne społeczeństwo obywatelskie Ukrainy — motor reform i demokracji” finansowanego przez Norwegię i Szwecję. Film będzie dostępny w języku ukraińskim i angielskim, żeby zwrócić uwagę, w tym społeczności międzynarodowej, na doświadczenia Ukrainek żyjących w stanie niepewności.
W treści wideo pokazano stan wewnętrzny kobiet: od apatii i nikłej nadziei, przez gniew, załamanie emocjonalne, aż po ciszę. Abstrakcyjny pokój. Promienie słońca na ścianie. Komórka przy stole. Podczas gdy świat za oknem nadal się obraca, jej (kobiety-bohaterki) wewnętrzny czas zastygł w oczekiwaniu.
Autorzy wideo wykorzystali technikę artystyczną „jedna sytuacja — różne bohaterki”, by pokazać, że niejednoznaczna strata to trauma różnych pokoleń: matek, sióstr, córek, zjednoczonych wspólnym doświadczeniem.
Światło i dźwięk w przestrzeni również rezonują z niestabilnym stanem wewnętrznym bohaterek: od jasnego blasku do wygasłego migotania, od ledwo słyszalnego szeptu po ostre, wysokie tony.
„To, czego doświadczają nasze bohaterki w kadrze, to zbiorowy obraz dziesiątek historii kobiet, które czekają na wieści o swoich bliskich zaginionych podczas wojny. Symbolika jest potrzebna, aby film ponownie nie traumatyzował kobiet, które przeżywają to doświadczenie, oraz nie spowodował u zachodniego odbiorcy poczucie zmęczenia lub wrażenia kolejnego filmu o masakrze odległej wojny”, wyjaśnia reżyser Denys Stehnii.
Kluczowe przesłanie, które powinno stać się siłą napędową dla kobiet ubiegających się o udział w projekcie to, że są warte wsparcia i pomocy!
„To film o wsparciu. Chcemy, by więcej kobiet dowiedziało się o GIDNA i zwracało się o pomoc i czuli, że nie są sami i że jest miejsce, w którym ich uczucia są ważne”, dodaje producentka projektu Antonina Sotnikowa.
To drugi wspólny projekt Future for Ukraine i Luminance Production po „Manifeście Silnych” – filmie o doświadczeniu osób po amputacjach. Dziękujemy partnerom za profesjonalne podejście i możliwość pokazać społecznie ważne tematy językiem kina.
Materiał został stworzony przez Fundację FFU przy wsparciu Fundacji Askold i Dir, administrowanej przez ISAR Ednannia w ramach projektu „Silne społeczeństwo obywatelskie Ukrainy – motor reform i demokracji” finansowanego przez Norwegię i Szwecję.
Za treści materiału odpowiada Fundacja FFU, które nie odzwierciedlają poglądów rządów Norwegii, Szwecji lub ISAR Ednannia.
